“Ya Ben de Biliyorum Öyle Olduğunu”

“Ya Ben de Biliyorum Öyle Olduğunu”

Ben doğruyu biliyorum zaten…

Şu an sadece kendimi oyalıyorum biraz daha.

Yaşadığımız her olayda gerçeği görüyoruz aslında ama orada duygusal bir direnç oluşturuyoruz; sanki biz gerçeği bilmiyormuşuz gibi. Çevremiz bize bunu sürekli anlatmaya çalışır. “Ya ben biliyorum zaten!” diye çığlık atmak istiyorum çoğu zaman.

Kabul etmek…

Sürekli bize empoze edilen o mistik cümle:

“Artık kabul et.”

“Bunu kabullenmen lazım.”

Anlattığım her konuda aslında tanıdık kelimeler var.

Duyduğum, bana söylenen…

Ama fark ediyorum ki aynı kelimeleri ben de başkalarına söylüyorum. En çok rahatsız olduğumuz cümleleri bir başkasına nasıl bu kadar kolay söyleyebiliyoruz?

Bazen sadece biri bizi dinlesin isteriz. Bir şey söylemeye çalışmadan, sadece orada olsun; o anın ağırlığını birlikte taşıyalım. Kurduğumuz kelimelerle yardımcı olduğumuzu düşünüyoruz. Bir çözüm sunduğumuzu sanıyoruz ama fark etmeden çok bencil bir yerden yaklaşıyoruz.

Bir de işin başka bir tarafı var… Bazen karşımızdaki insanı gerçekten dinlemekten çok, onun bizi yormasından da korkuyoruz. Dürüst olayım, ben de yapıyorum bazen. Aynı şeyi tekrar tekrar anlatması bazen beni de alıp en uzak yere fırlatıyor. :)

Bence tüm olay aynı hikâyenin kaç kere anlatıldığı değil, bizim onu kaçıncı kez gerçekten dinlediğimiz.

Artık ben de kelimeleri değiştiriyorum ve

“Anlat, buradayım.” diyorum.