“Her Şey Bana da Olmuş Gibi Hissetmek”

Biri bir şey anlatıyor…

ve biz neredeyse otomatik olarak “Evet, bu bana da oldu.” diyoruz.

Peki gerçekten oldu mu, yoksa biz mi öyle hissettik?

Bazen insanların hikâyelerini dinlemiyoruz…

sadece kendi anılarımızı tetikliyoruz.

Peki bu refleks neden var? Gerçekten aynı şeyi mi yaşıyoruz? Yaptığımız şey empati mi, yoksa bencillik mi? Her sohbetimizde neden sürekli kendimize bağlarız? Bu yaptığımız şey gerçekten dinlemek mi, yoksa kendimizi hatırlamak mı?

Karşımızdakini anlamaya çalışırken kendi deneyimlerimizi çağırırız. Bu, bağ kurmanın doğal bir yoludur.

Bu yüzden benzer bir hikâye duyduğumuzda

“Ben de yaşamıştım” hissi gelir.

Kendimize asıl soru şu olabilir:

“Ben bu hissi neden bu kadar tanıdık buluyorum?”

O zaman her sohbetimizde bu soruyu kendimize soralım :)

“Başkalarını dinlerken aslında kendi iç sesimizi duyarız.”